De halti

Is een Halti een martelwerktuig?

Toen ik begin jBaerkearen ’90 van de vorige eeuw opleidingen volgde bij Gaus in Lelystad was het gebruik van slipkettingen heel gewoon. Ze lagen in alle lengte- en diktematen op voorraad. Toen ik er enkele jaren in mijn eigen hondenschool in Limburg mee gewerkt had wist ik dat ik het anders wilde. De resultaten waren namelijk erg beperkt. Je bleef maar aan de hond sjorren omdat hij het blijkbaar niet begreep, stijfkoppig was of dominant. Dat idee rechtvaardigde als vanzelfsprekend een nog stevigere aanpak. Niemand kwam op de gedachte dat de methode misschien niet zo werkzaak was. Ego speelde in hondentraining een grote rol. Hij (de hond) moest gehoorzamen. Waarom? Om dat de baas t eiste. Volgzaamheid, gehoorzaamheid, doen wat gezegd werd. Tien centimeter met zijn hoofd voor het been van de baas uit lopen leverde al stress bij de baas op, want het was een teken van dominantie. Pas als hij perfect aan de voet liep, dan, en alleen dan was ‘ie braaf.

Een Halti werd alleen gebruikt als tool voor honden met probleemgedrag. Maar mijn God, wat waren er een boel bezwaren! “Het ziet er uit als een muilkorf”, of “Bijt ‘ie?”. Of “…ik heb gelezen dat een Halti zijn nekwervels beschadigd hoor!”. Dat soort bezwaren zie je nog steeds op internet en ook instructeurs van hondenscholen doen dergelijke uitspraken. Gebrek aan kennis geeft vaak iets van ‘samen ertegen zijn’ zonder een alternatief te hebben.

Net als een paard heeft een hond een lang hoofd waarvan het draaipunt ver van zijn neus verwijderd is, nl in de nek bij de wervel die typerend ‘de draaier’ heet. Als je een lang hoofd met weinig kracht wil kunnen (be)sturen, is het wenselijk dat je zover mogelijk verwijderd van het draaipunt de lijn aanhecht (voor de natuurkundigen onder ons: kracht x afstand = last x afstand). Bij een paard doe je een hoofdstel om en een bit in. Zonder dat -of met een paard met een halsband, zie je het al voor je?- wordt t een onhaalbare klus om het paard te leren berijden. Jaaa.. ik weet het … er zijn een stuk of 3 goden in de paardenwereld die het zonder kunnen, maar alle andere ruiters en paardentrainers zijn van menselijk bloed. Zo is het ook met hondeneigenaren.

Een Halti heeft precies dezelfde functie als het hoofdstel voor een paard heeft. Het geeft controle over het links-rechts sturen van het hoofd van de hond. Eenvoudig gezegd, je kunt  de kijkrichting met minieme signalen veranderen. En dat is nu net waar het om gaat. Honden in de pubertijd verschuiven hun aandacht van de eigenaar (…je bent de liefste baas van de wereld) naar alles wat het leven te bieden heeft (…ik ben nou ergens anders mee bezig hoor). Zelfs verleiding met brokken kan ze vaak maar 0,2 seconden boeien. Zo gaat dat in die ontwikkelingsfase! Daarom adviseert hondenschool Limburg het gebruik van Halti’s. Je kunt  het hoofd van de hond zo sturen dat hij in de richting kijkt waar het wenselijk is. Zonder geweld of andere onwenselijke toestanden. En mens, wat zijn de baasjes er tevreden over. Een enkeling die er niet aan wil, komt vaak na maanden met hangende pootjes terug en wil er toch een. Ook dat is oké, iedereen heeft zijn of haar eigen tempo op eeninzicht te verwerven of weerstand te overbruggen. En, als iemand het echt zonder wil en dan ook nog succesvol is, nou, dan ben ik de eerste die álles wil weten hoe dat voor elkaar gekregen is.

Met name in de opleiding tot TTouch-praktitioner die ik in Duitsland volgde leerde ik veel over gebruik van ‘Kopfhalters’. De verschillende types, voor- en nadelen ervan, soorten lijn- en lijngebruik, het handelen met Fingerspizengefühl. Daarom hebben we op de leslocatie alle maten op voorraad en krijgt elke hond precies die maat aangemeten die bij zijn groeiontwikkeling past. Samen met de door mij ontwikkelde Balanslijn is het een gouden concept.  Laat je verrassen!

Godfried Dols ©
de Hondentolk ®
27-7-2015